Çeliklerde Isıl İşlem

Çeliğin özelliğini bileşimi değil, bileşim ile ısıl geçmişi birlikte belirler

Isıl işlem çevrimi şeması: östenitleme platosu, su verme ve temperleme kademesi

Isıl işlem, katı haldeki metalin kimyasal bileşimini değiştirmeden kontrollü ısıtma ve soğutma ile mikroyapısını, dolayısıyla mekanik özelliklerini değiştirme işlemidir. Aynı bileşimdeki bir çelik, yalnızca soğuma hızı değiştirilerek kolay işlenebilir bir malzeme ya da çok sert ve gevrek bir malzeme hâline gelebilir. Bu nedenle malzeme tanımı tek başına yeterli değildir: teslim durumu ve hedef sertlik aralığı ile birlikte verilmelidir.

1.Giriş: Isıl İşlem Neyi Değiştirir?

Isıl işlem, katı haldeki bir metalin kimyasal bileşimini değiştirmeden, kontrollü ısıtma ve soğutma ile mikroyapısını — dolayısıyla mekanik özelliklerini — değiştirme işlemidir. Aynı bileşimdeki bir çelik, yalnızca soğuma hızı değiştirilerek 180 HB sertliğinde ve kolay işlenebilir bir malzeme ya da 600 HV sertliğinde ve çok gevrek bir malzeme hâline getirilebilir. Mühendislik açısından söylenmesi gereken tek cümle şudur: çeliğin özelliğini bileşimi değil, bileşim + ısıl geçmişi birlikte belirler.

Bu nedenle bir parçanın malzeme tanımı tek başına "42CrMo4" olarak verilemez; teslim durumu (+QT, +N, +A) ve hedef sertlik aralığı ile birlikte verilmelidir. Teknik resimde ısıl işlem gösterimi ISO 15787'nin konusudur ve çoğu sahada hasarın kökeni, resimde eksik bırakılmış bu satırdır.

Temel zincir: Bileşim + östenitleme + soğuma hızı → mikroyapı → sertlik, dayanım, tokluk, yorulma ömrü. Bir ısıl işlem sorununu çözerken bu zincirin hangi halkasının koptuğu aranır; doğrudan "sertlik düşük" demek tanı değildir.

2.Dönüşüm Sıcaklıkları ve Östenitleme

Çeliğin ısıl işlemi, demir–karbon dengesindeki kritik sıcaklıklar üzerine kuruludur:

  • A1 (727 °C): ötektoid sıcaklık. Altında ferrit + sementit, üstünde östenit oluşmaya başlar.
  • A3: ötektoid altı çeliklerde ferritin tamamen östenite dönüştüğü sıcaklık; karbon arttıkça düşer (0,2 %C ≈ 860 °C, 0,45 %C ≈ 790 °C).
  • Acm: ötektoid üstü çeliklerde ikincil sementitin çözündüğü sınır; karbonla birlikte yükselir.

Isıtmada bu sınırlar bir miktar yukarı (Ac), soğumada aşağı (Ar) kayar; fark ısıtma/soğutma hızıyla büyür. Pratikte östenitleme sıcaklığı ötektoid altı çeliklerde Ac3 + 30–50 °C seçilir. Daha yükseği karbürlerin çözünmesini kolaylaştırır ama östenit tane boyutunu büyütür; iri taneli östenit, su verildiğinde hem daha gevrek bir martenzit hem de daha yüksek çarpılma ve çatlama riski demektir.

Tutma süresi için saha kuralı, kesit kalınlığının her 25 mm'si için yaklaşık 1 saattir; amaç parçanın merkezinin sıcaklığa ulaşması ve karbürlerin çözünmesidir. Süreyi uzatmak sertliği artırmaz, yalnızca tane büyütür ve yüzey dekarbürizasyonunu derinleştirir.

Dekarbürizasyon: Koruyucu atmosfersiz fırında yüzeydeki karbon oksitlenerek uzaklaşır. Sonuç, su verme sonrası yumuşak bir yüzey tabakasıdır — yorulma dayanımı doğrudan yüzeyden yönetildiği için bu, en sinsi ısıl işlem hatalarından biridir. Metalografik kesitte yüzeyde ferritçe zengin bant olarak görülür.

3.Soğuma Hızı ve Dönüşüm Ürünleri

Östenitlenmiş çelik soğutulduğunda hangi yapının oluşacağını soğuma hızı belirler. Bu ilişki, sürekli soğumada CCT (Continuous Cooling Transformation), sabit sıcaklıkta ise TTT (Time–Temperature–Transformation) diyagramlarıyla gösterilir. Diyagramdaki "burun" bölgesinden hızlı geçilirse difüzyonlu dönüşümler atlanır ve martenzit elde edilir.

zaman (logaritmik) sıcaklık (°C) A₁ 727 Ms Mf PERLİT BEYNİT MARTENZİT su yağ hava burun
Şekil 1 — Sürekli soğuma (CCT) şeması: soğuma eğrisi burnun soluna düşerse martenzit, keserse perlit/beynit oluşur. (SAE Mühendislik özgün çizimi, şematiktir.)
ÜrünOluşum koşuluTipik sertlikÖzellik
Ferrit + perlitYavaş soğuma (fırın, hava)120–250 HBYumuşak, tok, işlenebilir
BeynitOrta hız; Ms üstünde izotermal bekleme (ostemperleme)35–50 HRCİyi tokluk/sertlik dengesi, düşük çarpılma
MartenzitBurnu atlayan hızlı soğuma0,2 %C ≈ 45 HRC
0,4 %C ≈ 57 HRC
0,6 %C ≈ 65 HRC
Çok sert, çok gevrek — temperlenmeden kullanılmaz
Kalıntı östenitMf oda sıcaklığının altındaysa (yüksek C ve alaşım)—Boyutsal kararsızlık, yüzeyde yumuşak noktalar

Martenzit, karbonun kaçamadığı difüzyonsuz bir kayma dönüşümüdür; sertliği neredeyse tamamen karbon miktarına bağlıdır. Alaşım elementleri martenzitin sertliğini değil, oluşabilme kolaylığını (sertleşebilirliği) artırır — bu ayrım, çelik seçiminin merkezindeki ayrımdır.

Martenzit başlangıç sıcaklığı bileşimle düşer; Andrews bağıntısı yaygın bir yaklaşımdır (°C):
Ms ≈ 539 − 423·C − 30,4·Mn − 17,7·Ni − 12,1·Cr − 7,5·Mo (element yüzdeleri ağırlıkça).

4.Sertleştirme ve Su Verme Ortamları

Su verme (quenching), parçayı burnun solundan geçirecek kadar hızlı ama çarpılma ve çatlağı doğurmayacak kadar yumuşak olmalıdır. Ortamın çekme şiddeti Grossmann H katsayısı ile ifade edilir:

OrtamH (yaklaşık)Tipik kullanımRisk
Durgun hava0,02Hava sertleşen çelikler, normalizasyonDüşük sertlik
Yağ (karıştırmalı)0,3–0,6Alaşımlı ıslah çelikleri (42CrMo4, 50CrV4)Yangın, duman, yıkama ihtiyacı
Polimer çözeltisi0,2–1,2İndüksiyon, orta alaşımlı çeliklerDerişim/sıcaklık kontrolü şart
Su (karıştırmalı)1,0–1,5Sade karbonlu çeliklerÇarpılma, su verme çatlağı
Tuzlu su2,0Düşük sertleşebilirlikli kesitlerKorozyon, yüksek çatlak riski
Tuz banyosu / gaz (vakum)değişkenMartemperleme, takım çeliğiYatırım maliyeti

Su vermede soğuma üç aşamada ilerler: buhar filmi (yavaş), kabarcıklı kaynama (en hızlı) ve taşınım (yavaş). Buhar filminin parçanın bazı bölgelerinde geç kırılması, aynı parçada yumuşak nokta bırakmanın en sık nedenidir; çözüm karıştırma (agitasyon) ve banyo sıcaklığının kontrolüdür.

Su verme çatlağı: Martenzitik dönüşüm hacim artışı (yaklaşık %4) yaratır. Kesit farklarının keskin olduğu yerlerde dönüşüm eş zamanlı olmaz; çeken ve iten bölgeler birbirini zorlar ve çatlak doğar. Önlem tasarımdadır: keskin köşe yerine radyus, kesit geçişlerinin yumuşatılması, delik ve kama kanallarının konumlandırılması. Çatlak çoğunlukla su verme sonrası temperlemenin geciktirildiği saatlerde ortaya çıkar; bu nedenle parça soğur soğumaz temperlenir.

5.Sertleşebilirlik ve Jominy Deneyi

Sertleşebilirlik (hardenability), sertliğin ne kadar yüksek olacağı değil, martenzitin yüzeyden ne kadar derine oluşabileceğidir. Bu kavram sertlikle karıştırıldığında yanlış çelik seçilir: büyük kesitli bir parça sade karbonlu çelikten yapılırsa yüzeyi sert, çekirdeği perlitik kalır — "ıslah edilmiş" sanılan parça aslında çekirdekten yumuşaktır.

Ölçüm standardı uç su verme (Jominy) deneyidir (ISO 642, ASTM A255): standart bir numune östenitlenir, bir ucundan su püskürtülerek soğutulur ve uçtan uzaklığa karşı sertlik ölçülür. Uçtan uzaklaştıkça soğuma hızı düştüğü için eğrinin düşüş biçimi, çeliğin sertleşebilirlik parmak izidir.

655545 3525 0153045 su verilen uçtan uzaklık (mm) sertlik (HRC) yüksek sertleşebilirlik (alaşımlı ıslah çeliği) düşük sertleşebilirlik (sade karbonlu çelik) hedef sertlik sınırı
Şekil 2 — Jominy eğrisi: iki çelik uçta aynı sertliğe ulaşır, farkı derinlikte gösterir. Hedef sertlik çizgisinin kesişim noktası, o çelikle güvenle sertleştirilebilecek kesiti belirler. (SAE Mühendislik özgün çizimi.)

Jominy eğrisi pratikte iki soruya cevap verir: (1) elimdeki kesitte istenen sertliği tutturabilir miyim, (2) tutturamıyorsam ortamı mı sertleştireyim yoksa daha alaşımlı çeliğe mi geçeyim. İkincisi genellikle daha doğrudur, çünkü ortamı sertleştirmek çarpılma ve çatlak riskini birlikte büyütür.

6.Temperleme ve Islah

Su verilmiş martenzit, aşırı doymuş karbonun ve yüksek iç gerilmelerin yarattığı gevrek bir yapıdır; kullanılabilir hâle gelmesi için temperlenir. Temperleme sıcaklığı yükseldikçe sertlik ve dayanım düşer, tokluk ve süneklik artar. Su verme + temperleme birlikte ıslah (quenching & tempering, +QT) olarak adlandırılır ve makine imalatının en yaygın ısıl işlemidir.

SıcaklıkOlanKullanım
150–200 °Cİç gerilme azalır, sertlik az düşerSementasyonlu ve indüksiyonla sertleştirilmiş parçalar, yataklar
200–350 °CTemperlenmiş martenzit gevrekliği bölgesi — darbe tokluğu düşerMümkünse kaçınılır
400–500 °CKarbürler kabalaşır; yay dayanımı optimumuYaylar, burulma yüklü parçalar
550–650 °CSorbitik yapı: dayanım + tokluk dengesiMil, dişli, bağlantı elemanı — klasik ıslah
İki ayrı gevreklik: 260–370 °C aralığındaki temperlenmiş martenzit gevrekliği hızlı soğutmayla önlenemez; o aralıktan kaçınmak gerekir. 375–575 °C'de yavaş soğutmada görülen geri dönüşlü temper gevrekliği ise fosfor, kalay, antimon gibi safsızlıkların tane sınırına göçünden kaynaklanır; bu aralıktan hızlı soğutarak çıkmak ve molibden içeren çelik seçmek çözümdür.

Temperlemede süre, sıcaklığın yerini tutmaz: 2 saat 550 °C ile 8 saat 450 °C aynı sonucu vermez. Sertlik hedefi tutmuyorsa süre uzatılmaz, sıcaklık yeniden seçilir ve işlem baştan uygulanır.

7.Yüzey Sertleştirme

Yorulma ve aşınma yüzeyden yönetilir; buna karşılık darbe dayanımı tok bir çekirdek ister. Bu iki çelişkili isteği aynı parçada buluşturan yöntem yüzey sertleştirmedir. Ek olarak sert tabakadaki hacim artışı yüzeyde basma artık gerilmesi bırakır; çatlak başlangıcını geciktirdiği için yorulma ömrünü doğrudan uzatır.

YöntemSıcaklıkTabakaYüzey sertliğiUygun çelik
Sementasyon880–950 °C + su verme0,3–2,0 mm58–62 HRCDüşük karbonlu (EN 10084: 16MnCr5, 20MnCr5)
Karbonitrürleme780–880 °C0,1–0,8 mm55–62 HRCDüşük karbonlu, küçük parçalar
Nitrürleme500–530 °C (su verme yok)0,1–0,6 mm900–1200 HVAl/Cr/Mo'lu ıslah çelikleri (31CrMoV9)
İndüksiyonla sertleştirme850–1000 °C (yüzeysel)0,5–5,0 mm55–60 HRC0,35–0,55 %C ıslah çelikleri
800625450275 00,51,01,52,0 yüzeyden derinlik (mm) sertlik (HV) 550 HV sınırı sertlik derinliği çekirdek sertliği
Şekil 3 — Yüzey sertleştirilmiş kesitte sertlik–derinlik profili. Sertlik derinliği, profilin tanımlı sınır sertliği (çoğunlukla 550 HV) ile kesiştiği derinliktir; ölçüm EN ISO 18203'e göre yapılır. (SAE Mühendislik özgün çizimi.)

8.Yumuşatma ve Hazırlık İşlemleri

  • Normalizasyon (+N): Ac3 + 30–50 °C'den durgun havada soğutma. Döküm ve dövme sonrası iri/yönlenmiş taneyi inceltir ve yapıyı homojenleştirir; ısıl işlem öncesi standart hazırlık adımıdır.
  • Tam tavlama (+A): Ac3 üstünden fırında yavaş soğutma. En yumuşak, en işlenebilir hâl; iç gerilmeleri de giderir.
  • Küreselleştirme tavı: A1 civarında uzun süreli bekleme ile sementitin küreselleşmesi. Yüksek karbonlu çeliklerde soğuk şekillendirme ve talaşlı imalat kabiliyetini belirgin şekilde artırır.
  • Gerilim giderme tavı: 550–650 °C, dönüşüm olmadan. Kaynak, soğuk şekillendirme veya kaba talaş sonrası biriken artık gerilmeleri azaltır; işleme sonrası boyut kaymasını önler.
  • Yeniden kristalleşme tavı: Soğuk deformasyonla pekleşmiş yapının yeniden yumuşatılması; çok kademeli çekme ve derin çekme hatlarının ara işlemidir.
Sıra önemlidir: Kaba talaş → gerilim giderme → ıslah → son talaş/taşlama sırası, çarpılmanın son ölçüye yansımasını engeller. Isıl işlemi en sona bırakmak, tam toleranslı yüzeylerin hurda olmasının en bilinen nedenidir.

9.Yaygın Isıl İşlem Hataları ve Kök Nedenleri

BelirtiOlası kök nedenDoğrulama yolu
Sertlik hedefin altındaDüşük östenitleme sıcaklığı/süresi, yetersiz sertleşebilirlik, yavaş su verme, yüksek temperlemeKesitte sertlik haritası + metalografi (perlit/beynit arayışı)
Yüzeyde yumuşak noktalarBuhar filmi, yetersiz karıştırma, yüzey kiri/tufal, dekarbürizasyonYüzey sertliği taraması; kesitte ferritik bant
Su verme çatlağıKeskin köşe, kesit farkı, aşırı sert ortam, temperlemenin gecikmesiÇatlak ağzı oksitsiz ve kesite dik; metalografide martenzitik yapı
Aşırı çarpılmaDengesiz ısıtma/soğutma, yanlış asma düzeni, önceki işlemlerden artık gerilmeIsıl işlem öncesi/sonrası ölçüm karşılaştırması
Düşük darbe tokluğuİri östenit tanesi, temper gevrekliği aralığı, yavaş soğutmaTane boyutu (ASTM E112) + Charpy; kırık yüzeyde intergranüler görünüm
Sertlik derinliği yetersizKarbon potansiyeli/süre, indüksiyonda frekans ve güç ayarıMikrosertlik profili (EN ISO 18203)

Bu tablonun pratik değeri, tanıyı tek bir ölçümle değil, iki bağımsız kanıtla kapatma disiplinindedir: sertlik düşüklüğü yalnızca sertlik ölçerek değil, mikroyapıda beklenen dönüşüm ürününün görülmesiyle doğrulanır. Kırık bir parçada ısıl işlemden şüpheleniliyorsa inceleme Teknik Yayınlar No.6: Hasar ve Kırık Yüzey Analizi'ndeki kademeli yöntemle yürütülür.

10.Kalite Kontrol ve Dokümantasyon

Isıl işlem, sonucu nihai üründe gözle görülmeyen bir özel prosestir; bu nedenle denetimi ürüne değil, sürece kurulur:

  • Fırın sıcaklık doğruluğu ve üniformitesi: düzenli TUS (sıcaklık uniformite ölçümü) ve SAT (sistem doğruluk testi) kayıtları.
  • Su verme banyosu: sıcaklık, karıştırma debisi, polimer derişimi, kirlilik takibi.
  • Atmosfer kontrolü: karbon potansiyeli, çiy noktası; dekarbürizasyon ve tufal oluşumunun önlenmesi.
  • Parça bazlı doğrulama: sertlik (ISO 6508 / ISO 6507), mikroyapı, sertlik derinliği, tane boyutu, çarpılma ölçümü.
  • İzlenebilirlik: şarj numarası, fırın çevrim kaydı, operatör, kullanılan reçete; hasar analizinde ilk istenen belge budur.

Otomotiv tedarik zincirinde bu kontrollerin çerçevesi CQI-9 Isıl İşlem Sistem Değerlendirmesi ile tanımlanır. Teknik resimde ısıl işlemin gösterimi ise ISO 15787'ye göre yapılır: yöntem, hedef sertlik ve ölçüm yeri resimde açıkça yazılmadığında, tedarikçi ile alıcı aynı parçadan farklı şeyler anlar.

Sahada en çok işe yarayan tek cümle: Sertlik hangi yüzeyde, hangi derinlikte ve hangi yöntemle ölçülecek — resimde yazmıyorsa tartışma kaçınılmazdır. Bu üç bilgi, uyuşmazlıkların büyük kısmını daha başlamadan bitirir.

11.Yararlanılan Temel Kaynaklar

  1. ASM International, ASM Handbook Vol. 4: Heat Treating, 1991.
  2. Krauss, G., Steels: Processing, Structure, and Performance, 2. baskı, ASM International, 2015.
  3. Totten, G.E. (ed.), Steel Heat Treatment Handbook, 2. baskı, CRC Press, 2006.
  4. Bhadeshia, H.K.D.H., Honeycombe, R., Steels: Microstructure and Properties, 4. baskı, Butterworth-Heinemann, 2017.
  5. Thelning, K.E., Steel and its Heat Treatment, 2. baskı, Butterworth-Heinemann, 1984.
  6. Dieter, G.E., Mechanical Metallurgy, SI Metric ed., McGraw-Hill, 1988.
  7. İlgili standartlar: EN 10052 (ısıl işlem terimleri), EN ISO 683-1/-2 ve EN 10083-1/-2/-3 (ıslah çelikleri), EN 10084 (sementasyon çelikleri), ISO 642 ve ASTM A255 (Jominy sertleşebilirlik), EN ISO 18203 (sertleştirilmiş tabaka derinliği), ASTM E112 (tane boyutu), ISO 6507-1 (Vickers), ISO 6508-1 (Rockwell), ISO 15787 (teknik resimde ısıl işlem gösterimi), AIAG CQI-9 (ısıl işlem sistem değerlendirmesi).
Pratik rehber: Hangi işlemin seçileceğine karar vermek için Hangi ısıl işlem? seçim rehberi.
Rehber: tane sınırı dislokasyonu nasıl durdurur, Hall–Petch ve ASTM tane boyutu dönüşümü — Tane sınırı ve dislokasyon (etkileşimli simülasyon + hesaplayıcı).

Ders Notu

Çeliklerde Isıl İşlem — SAE Teknik Yayınları No.7 (PDF · 0,20 MB)

Bu not 19 notluk serinin parçası — tüm ders notları ve tablo PDF'leri.

Elinde bir parça mı var?

Hasar incelemesi, malzeme seçimi ya da ikinci görüş için ön değerlendirme ücretsiz: durumu bir paragrafla anlat, hangi incelemenin gerektiğini ve ne süreceğini söyleyeyim.

Teklif al →