Yük ve uzunluktan gerekli boğaz kalınlığı a
Köşe kaynağı boyutlandırmanın en yaygın yolu EN 1993-1-8 basitleştirilmiş yöntemidir: dikişin birim uzunluk başına kapasitesi, yön ne olursa olsun tek bir kayma dayanımıyla hesaplanır. Hesaplayıcı, taşınacak yük ve dikiş uzunluğundan gerekli boğaz kalınlığı a'yı verir.
a boğaz kalınlığıdır — hesap bununla yapılır. z dik kenardır ve atölyede ölçülen değerdir. Eşkenar dikişte a ≈ 0,7·z olduğu için, resimde a5 yazarken atölyeye "z5 yeter" demek kapasiteyi yaklaşık üçte bir düşürür. Resimde hangi harfin yazdığı, dikişin ne kadar taşıyacağını doğrudan belirler.
Kaynak metali hacmi boğazın karesiyle artar: a6 bir dikiş, a4'ün yaklaşık 2,25 katı dolgu demektir. Aynı kapasiteyi daha uzun ve ince dikişle elde etmek hem ucuz hem de ısı girdisi/çarpılma açısından iyidir.
Statik yüklü, korozyona kapalı birleştirmelerde evet; malzeme ve zaman tasarrufu sağlar. Ancak yorulma yüklü ya da nemli/korozif ortamdaki birleştirmelerde kullanılmaz: her dikiş sonu bir çentiktir ve aralıklar su tutar.
Yetmez. Kapasiteyi belirleyen dikişin kesiti ve birleştirmenin geometrisidir; ayrıca ITAB ana metal tarafında kalır ve çoğu zaman en zayıf bölge orasıdır. Güçlü elektrot seçmek yanlış boyutlandırmayı telafi etmez.
Tersine. βw katsayısı S235'te daha küçüktür ama fu da düşüktür; sonuçta birim uzunluk kapasitesi azalır ve aynı yük için daha büyük boğaz gerekir. Çelik sınıfını yükseltmek kaynak boyutunu küçültür, ama kaynaklanabilirlik (karbon eşdeğeri) ve ön ısıtma gereksinimi artar.