EN 1011-2: ısı girdisi, 2B/3B soğuma ve t8/5
Kaynakta ısıdan etkilenen bölgenin yapısını belirleyen tek sayı t8/5'tir: 800 °C'den 500 °C'ye soğuma süresi. Kısa süre sert ve çatlamaya yatkın yapı, çok uzun süre kaba taneli ve tok olmayan yapı üretir. Hesaplayıcı, EN 1011-2 bağıntılarıyla ısı girdisini ve t8/5'i verir.
Üretici veri sayfaları ve WPS'ler çoğu zaman doğrudan bir ısı girdisi aralığı verir; bu aralığın arkasındaki gerçek kısıt t8/5'tir. Paso sıcaklığının (interpass) ölçülmesi bu yüzden şekli bir işlem değildir: T0 yükseldikçe t8/5 uzar.
EN 1011-1'de verilen ısıl verim katsayılarıdır: tozaltı kaynağı 1,0; MAG ve örtülü elektrot 0,8; TIG 0,6; plazma 0,6. Aynı U·I değerinde TIG, MAG'a göre belirgin daha az ısı aktarır — bu yüzden ince ve hassas işlerde tercih edilir.
Belirgin biçimde. Örnek: 0,86 kJ/mm ısı girdisi, 20 mm kalın kesitte (3B) 20 °C'de yaklaşık 4–5 s verirken, 150 °C ön ısıtmada bu süre birkaç kat uzar. Soğuk çatlağa karşı ön ısıtmanın etkili olmasının iki nedeni budur: hem sert yapı oluşumunu azaltır hem hidrojenin dışarı difüzyonuna zaman tanır.
T birleştirmede ısı üç levhaya birden dağılır; aynı ısı girdisi daha hızlı soğumaya karşılık gelir. EN 1011-2'de bu etki birleştirme şekli faktörüyle (F2/F3) hesaba katılır. Yani aynı WPS, alın dikişte güvenliyken köşe kaynağında çatlak üretebilir.
Bu bağıntılar ferritik/karbonlu çelikler için kurulmuştur. Östenitik paslanmazda sorun sertleşme değil, duyarlılaşma ve sıcak çatlaktır; orada ısı girdisi üstten sınırlanır. Alüminyumda ısıl iletkenlik çok yüksektir ve ısıl işlemli alaşımlarda ITAB yumuşar; farklı ölçütler kullanılır.